กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ประตูตู้เสื้อผ้าก็เป็นประตูเหมือนกัน
จริง ๆ แล้ว ด้วยระดับการบำเพ็ญของหลีหยาง ต่อให้อยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ เธอก็ยังได้ยินสิ่งที่พวกนักล่าสิ่งลี้ลับพูดกัน
ส่วนโม่ชิงยิ่งไม่ต้องพูดถึง ประสาทสัมผัสทั้ง 5 ของสิ่งลี้ลับไวกว่ามนุษย์อยู่แล้ว
“สตรีมเมอร์คนโปรด แบบนี้เธอทนได้เหรอ?”
หลีหยางเหลือบมองเขา “แล้วนายคิดว่าฉันควรทำยังไง ฆ่าพวกเขาทิ้งเหรอ?”
ตอนแรกโม่ชิงอยากจะบอกว่าทำแบบนั้นก็ได้นะ แต่พอคิดอีกที ก็เหมือนจะไม่จำเป็น ยังไงเสีย ฝีมือห่วยแตกอย่างพวกนี้ ถ้าจะรอดชีวิตจนผ่านดันเจียนได้ คงต้องโชคดีแบบเหลือเชื่อเท่านั้น