กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
มิน่าถึงเป็นตัวอย่างที่ไม่ควรทำตาม
ร้านที่เงียบราวกับไร้ชีวิตเมื่อครู่ ตอนนี้กลับดูเหมือนมีชีวิตขึ้นมา แต่ไม่ใช่เพราะมีคนเข้าไป เป็นเพราะเสื้อผ้าพวกนั้นเริ่มขยับยุกยิกได้เองจริง ๆ ต่างหาก
ข้างในวุ่นวายขึ้นมาทันที หลีหยางมองผ่านสายฝนกับกระจก เห็นไม่ชัดนักว่าดูเหมือนมีคนโดนเสื้อผ้าพันตัวอยู่ แถมเสื้อผ้าพวกนั้นยังเหมือนมีตา พุ่งเข้าใส่หน้าพวกเขาทีละตัว
“อ๊ากกกก! ช่วยด้วย!”
“อื้อ... อื้อออ!”
เสียงร้องบางเสียงยังฟังได้ชัดเจน แต่บางเสียงก็เบาและอู้อี้ เหมือนมีอะไรปิดปากกับจมูกไว้แน่น
“คดีเสื้อผ้าฆ่าคน” โม่ชิงกอดอกพูดวิจารณ์อย่างไม่รีบร้อน
หลีหยางเหลือบมองเขา “เธอนี่ชอบเรื่องพิเรนทร์จริง ๆ นะ”
“ก็ฉันเป็น... คอหนังสืบสวนนี่นา”