กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จะอยู่เป็นเมียฉันไหม
พอมีเป้าหมายที่ชัดเจนแล้ว หลีหยางกับโม่ชิงก็ไม่เสียเวลาระหว่างทางมากนัก แต่ถึงอย่างนั้น ทั้งคู่ก็ยังต้องเดินเกือบหนึ่งชั่วโมงกว่าจะเห็นป้ายตัวอักษรสามมิติที่สีหลุดลอกอยู่ไกล ๆ ซึ่งเขียนว่า ‘หอสมุดประจำเมือง’
ตลอดหนึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา จำนวนผู้เล่นลดลงไปอีกหลายคน ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกเขาไปเจอกับอะไรมาบ้าง
หอสมุดแห่งนี้กินพื้นที่อาคารทั้งหลัง เป็นหนึ่งในสิ่งก่อสร้างสำคัญของเมือง บานประตูกระจกเต็มไปด้วยฝุ่น แถมยังมีคราบน้ำที่ทิ้งไว้หลังฝนตกเกาะอยู่ด้วย
“ไอหยินแรงชะมัด”
หลีหยางผลักประตูใหญ่ให้เปิดออก ทันทีที่ยางขอบประตูเสียดสีกับกรอบประตู ฝุ่นก็ร่วงกราวลงมาจากด้านบน
โม่ชิงรีบใช้วิชาอาคมพัดฝุ่นให้กระจายออกไป ไม่ให้มันตกใส่ตัวทั้งสองคน