กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ดีมาก นางใส่ใจแค่ว่าประโยคนั้นสมเหตุสมผลหรือไม่
“เดี๋ยวนะ เดี๋ยวสิ นี่เจ้าพูดภาษาคนอยู่หรือเปล่า ทำไมข้าถึงฟังไม่ค่อยเข้าใจเลยล่ะ?”
ประโยคนั้นทำเอาหลีหยางแทบจะระบบสมองไหม้ “คู่ของมันเป็นสิ่งลี้ลับงั้นเหรอ? พวกเจ้าที่เป็นสิ่งลี้ลับกินพวกเดียวกันเองด้วยเหรอ?”
โม่ชิงส่ายหน้า “เป็นมนุษย์ต่างหาก!”
“หะ?!”
เรื่องนี้ทำให้หลีหยางประหลาดใจยิ่งกว่าการที่สิ่งลี้ลับกินกันเองเสียอีก แต่สิ่งที่น่าตกใจไม่ใช่เรื่องที่สิ่งลี้ลับกับมนุษย์รักกัน แต่เป็นจุดจบของมัน
หรือว่าสุดท้ายความรักก็เอาชนะสัญชาตญาณไม่ได้? หรือว่ามันมีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรกันแน่?
“ถ้าข้าเล่าให้เจ้าฟังแล้ว ห้ามไปบอกให้มันรู้นะ เข้าใจไหม?”
“อือ”