กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ดูเอาเถอะว่าเจ้าฝึกคนของเจ้ามายังไง
พอเห็นว่าในห้องเรียนเหลือแค่ผู้ชายที่นอนหมดสภาพเหมือนหมาตาย หลีหยางก็พาโม่ชิงออกไปข้างนอก
นอกจากห้องเรียนนี้แล้ว พื้นที่ส่วนอื่นของชั้นหนึ่งมืดสนิท ประตูหน้าต่างห้องเรียนปิดแน่นหนา ในโถงทางเดินก็ไม่เห็นวี่แววของผู้เล่นคนอื่นเลย
ตอนเดินผ่านห้องเรียนข้าง ๆ หลีหยางด้วยความอยากรู้อยากเห็น เลยยืนที่หน้าต่างแล้วชะโงกหน้าเข้าไปดู—ใบหน้าหนึ่งที่ขาวซีดค่อย ๆ หันมาทางเธอแล้วฉีกยิ้มกว้างจนดูน่ากลัว ตาขาวของมันยิ่งดูเหมือนจะเรืองแสงในความมืดสลัว
จากนั้นก็มีใบหน้าโผล่ออกมาในห้องเรียนมากขึ้นเรื่อย ๆ จากที่เห็นชัดเจนค่อย ๆ เลือนลางลง ทำให้เห็นว่าข้างในนั้นนั่งเต็มไปด้วย ‘ผู้คน’
【อ๊ากกกกกก!】