เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สิ่งลี้ลับรู้สึกว่าทำเกินไปแล้ว
สีหน้าของผู้เล่นชายคนนั้นดูซับซ้อนสุดขีด ระหว่างความโกรธกับความขี้ขลาด เขาเลือกที่จะแสดงความโกรธแบบคนขี้ขลาด ทิ้งท้ายไว้แค่ว่า ‘พวกเจ้าจะได้เสียใจภายหลัง’ แล้วเดินจากไปอย่างหัวเสีย
เด็กสาวที่มาด้วยกันก็รีบก้าวเท้าตามไป โดยไม่ได้พูดคุยอะไรกับหลีหยางและโม่ชิงเลย
“อ่อนหัดชะมัด ไม่มีปากมีเสียงเลยสักนิด เจ้าว่าจริงไหม?”
หลีหยางปรายตามองอุ้งมือที่วางอยู่บนบ่าของตน ก่อนจะยักไหล่สะบัดออก “เจ้าพูดถูก”
【อย่าว่าแต่... ไม่พูดไม่ได้จริงๆ ตอนที่ตู้รั่วทำตัวบอบบางน่าทะนุถนอมแบบนั้น ก็ดูบอบบางน่าทะนุถนอมดีนะ】
【ข้าสงสัยมากเลย ทำไมยัยผมแดงถึงเจอคนรู้จักทั้งสองรอบที่เข้าดันเจียนเลยล่ะ รอบนี้ไม่ได้มาด้วยกันด้วยซ้ำแต่ดันมาเจอกัน โลกมันจะกลมเกินไปหรือเปล่า】