กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ประเภทที่เข้าขากันสุด ๆ
“นายท่าน นางได้ยินหมดแล้ว!” ผีนั่วตกใจจนรอยเย็บที่มุมปากฉีกขาด แต่มันต่างจากสิ่งลี้ลับตัวอื่นตรงที่เมื่อมุมปากฉีกขาดกลับไม่มีเลือดหรือเศษเนื้อกระเด็นออกมา
“...ข้าดูเหมือนคนโง่รึไง?” โม่ชิงปล่อยมือ ไม่ได้จับตัวมันไว้อีกต่อไป
ผีนั่วนึกอยากจะพูดว่าในเมื่อเปิดเผยตัวตนแล้ว ก็ฆ่าหลีหยางทิ้งไปเลยให้จบ ๆ ไป ประการแรกคือเพื่อปิดปาก อีกอย่างคือพอนางรู้ว่าโม่ชิงเป็นสิ่งลี้ลับ นางก็ต้องมองเขาเป็นมอนสเตอร์และศัตรูอยู่ดี
ทว่ายังไม่ทันที่มันจะได้เอ่ยปาก โม่ชิงก็ก้าวเท้าไม่กี่ก้าวเข้าไปประคองหลีหยางที่เดินกะเผลกเข้ามา ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและแฝงความรู้สึกผิด