เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กากเหมือนก้อนขี้
ระ...โรคเป็ดป่าควบคุมอารมณ์ไม่ได้...
บอดี้การ์ดหลายคนรวมถึงเลขานุการต่างตาค้างอ้าปากหวอ
อาจเพราะเรียนจบแล้วก็เข้าทำงานในบริษัทของตัวเองเลย คลุกคลีอยู่แต่ในสังคมชั้นสูง พวกเขาเลยแทบไม่เคยเจอคนแบบหลีหยาง ที่ไม่ไว้หน้าคนมีฐานะสูงกว่าตัวเองสักนิด แถมยังด่าได้ทั้งตรงและแหวกแนวขนาดนี้
ส่วนประธานสวีโกรธจนหน้าแดงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
นี่แหละสาเหตุที่เขาไม่ชอบสุงสิงกับคนธรรมดา ยามปกติเวลาเจอผู้บริหารบริษัทอื่น มีใครบ้างที่ไม่พูดจากับเขาอย่างสุภาพ?
พอเห็นแต่ละคนทำเหมือนเพิ่งเจอเรื่องแปลกประหลาด หลีหยางก็เคาะโต๊ะอย่างหมดความอดทน “ตกลงมาหาฉันมีธุระอะไร? รีบพูดมา ฉันยุ่ง”
พอได้ยินแบบนั้น ประธานสวีถึงนึกขึ้นได้ว่าที่อุตส่าห์ดั้นด้นมาหาถึงนี่ จริง ๆ แล้วต้องการอะไร
“ฉันต้องเข้าดันเจียนต่อไปเร็ว ๆ นี้ เลยต้องการผู้ใช้วิชาอาคมไปด้วย”