เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไม่เป็นไร ข้าแบกรับไหว
หลีหยางเริ่มจะมึนงงกับการพูดรัว ๆ ของผู้เล่นหมายเลข 6 แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะโม่ชิงบอกสถานะมนุษย์หมาป่ากับเธอ และเธอไม่มีวิธีการอื่นมาช่วยล่ะก็ เธอคงไม่มีทางจับผิดกลุ่มมนุษย์หมาป่าได้แม่นยำเกือบหมดตั้งแต่การพูดรอบที่สองแบบนี้แน่
แถมทั้งหมดยังไม่ใช่การพูดครบสองรอบเลยด้วยซ้ำ รอบที่สองยังดำเนินไปได้แค่ครึ่งทางเท่านั้น
ตอนที่ทุกคนคิดว่าหมายเลข 6 กำลังจะหยุดพูด เขาก็เอ่ยขึ้นมาอีก
“ถ้าหมายเลข 8 มีโอกาสเป็นมนุษย์หมาป่าในสายตาผมถึง 70 เปอร์เซ็นต์ งั้นหมายเลข 3 ก็เรียกว่า 90 เปอร์เซ็นต์ได้เลย”
หมายเลข 3 ที่ยังตั้งตัวไม่ติดจากการถูกจู่โจมเมื่อครู่ถึงกับอุทาน: “!”
เขาทำท่าจะโต้กลับตามสัญชาตญาณ แต่พอจะอ้าปากก็เห็นร่างของสิ่งลี้ลับในชุดคลุมขาวที่หัวโต๊ะค่อย ๆ ปรากฏตัวขึ้นมา