กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
มัน! มา! แล้ว!
ช่วงเช้า
หลีหยางถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงนาฬิกาปลุกจากมือถือ
ปกติเธอจะตั้งนาฬิกาปลุกเฉพาะวันที่มีธุระและจำเป็นต้องตื่นตามเวลาที่กำหนดเท่านั้น นิสัยนี้เธอทำมาตลอดหลายปี จึงไม่เคยกดปิดนาฬิกาปลุกเพียงเพราะอยากนอนต่อจนเผลอหลับยาวเลยเวลา
พอเห็นโม่ชิงนั่งอยู่บนโซฟา กอดขนมไว้พลางดูทีวี หลีหยางก็ถึงกับสมองค้างไปชั่วขณะ จนเกือบสงสัยว่าตัวเองยังออกมาจากดันเจียนไม่ได้
“ตื่นแล้วเหรอ กินไหม?” โม่ชิงยื่นหมูแผ่นอบแห้งในมือมาให้เธอ
ตอนนี้โม่ชิงเปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ แถมสีก็เหมือนผิวมนุษย์มากขึ้นด้วย ถ้าไม่นับดวงตาสีแดงเด่นสะดุดตาคู่นั้น เขาก็ดูเหมือนมนุษย์จริง ๆ แล้ว
ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อวานตอนออกไปซื้อเสื้อผ้าเอง เขาทำยังไงถึงหลบสายตาแปลก ๆ ของคนอื่นมาได้