กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อันตรายเหรอ? ยิ่งน่าตื่นเต้นเข้าไปใหญ่
หลีหยางเดินไปพลางนึกในใจว่า ผีอมตะของดันเจียนนี้รู้จักมารยาทดีเหมือนกัน แถมยังอดเอาไปเทียบกับผีอมตะในดันเจียนก่อนหน้านี้ไม่ได้
ไม่ว่าจะเรียกว่าผีอมตะหรือผีเคาะประตู ก็เข้าใจได้ว่าเป็นสิ่งลี้ลับคนละสายพันธุ์ แต่ละสายพันธุ์ไม่ได้มีแค่ตนเดียว และถ้าสังเกตดี ๆ หน้าตาของพวกมันก็ไม่เหมือนกันด้วย
แต่ร่องรอยที่เป็นเอกลักษณ์ของแต่ละสายพันธุ์ก็คล้าย ๆ กัน
ตอนเดินผ่านห้องหนึ่ง หลีหยางก็สังเกตเห็นความผิดปกติได้อย่างไว เธอถีบประตูห้องที่เปิดแง้มอยู่ให้กระเด็นออก
โม่ชิงที่กำลังก้มตัวเอียงหัวแอบฟังความเคลื่อนไหวอยู่ข้างใน “...”
เขาลูบหัวตัวเอง เดินออกมาอย่างเอื่อยเฉื่อย แล้วส่งยิ้มสดใสให้หลีหยาง “สวัสดี ลาก่อน”