กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ถ้าไม่มีเบาะแสใครจะคุยกับคุณล่ะ
ระหว่างที่วิ่งจ้ำลงมาที่ชั้นล่าง หลีหยางพบว่าโม่ชิงมีแรงเยอะใช้ได้ แถมยังเป็นคนที่ละเอียดอ่อนกว่าที่เธอคิดไว้มาก
ในขณะที่วิ่งเร็ว เขาก็ยังคอยสังเกตอาการของหลีหยางอยู่ตลอด พอเห็นว่าเธอวิ่งตามไม่ทันจนทำท่าจะล้ม เขาก็คว้าตัวเธอไว้ได้ทันทุกครั้ง
กว่าจะถึงชั้นสอง โม่ชิงถึงได้หยุดฝีเท้าแล้วปล่อยมือที่บีบแน่นเหมือนคีมเหล็กนั่น เขาพูดด้วยท่าทางภูมิใจเต็มประดา “แหม สุดท้ายก็หนีพ้นจนได้ เห็นไหมล่ะ สิ่งลี้ลับไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นสักหน่อย”
เมื่อไม่มีเสียงตอบรับ เขาจึงหันไปมองคนข้าง ๆ อย่างงุนงง “รั่วรั่ว ทำไมไม่พูดอะไรเลยล่ะ?”