กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไว้ตอนออกไปได้แล้วจะเผาไปให้นะ
เช้าตรู่
หลังจากเสี่ยวไป๋กับอวี๋เชียนตื่นนอน ทั้งคู่ก็ชวนกันลงบันไดเดินอ้อมไปที่ด้านนอกของตัวอาคารหลัก
บริเวณอื่นยังมีหิมะปกคลุมอยู่เต็มไปหมด มีเพียงพื้นที่รอบตัวตึกราว 2-3 เมตรเท่านั้นที่ถูกกวาดจนสะอาด เผยให้เห็นพื้นดินที่แข็งโป๊ก
ร่างไร้วิญญาณนอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง ในสภาพคว่ำหน้า เห็นเพียงกองเลือดปริมาณมหาศาลที่ไหลนองออกมาจากใต้ร่าง หลังจากผ่านค่ำคืนอันหนาวเหน็บ คราบเลือดเหล่านั้นก็กลายเป็นสีดำและแห้งกรังไปแล้ว
“นี่น่าจะเป็นพยาบาลคนนั้นใช่ไหมนะ? ฉันจำได้ว่าชื่อเสี่ยวจือ?” เสี่ยวไป๋ส่ายหัวอย่างเสียดาย “ชีวิตในดันเจียนนี่ช่างสั้นนัก”