กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ติ๊ด ๆ ตอนของเธอมาส่งแล้ว
“ต่อไปเราต้องไปไหนกันเหรอ?”
“น่าจะต้องหาที่พักนะ ฉันว่ามันใกล้ค่ำแล้ว คงไม่ให้เราฝ่าหิมะเดินทางตอนกลางคืนหรอกมั้ง”
ทุกคนต่างพูดคุยออกความเห็นกัน หลังซื้อของเสร็จ นาฬิกาข้อมือก็ไม่มีคำแนะนำขั้นต่อไปขึ้นมาอีก แผนที่เองก็ยังหยุดอยู่ที่ร้านนี้ ไม่ได้อัปเดตต่อ
เจ้าของร้านมองท้องฟ้าข้างนอกแล้วพูดช้า ๆ “ตอนนี้พวกคุณคงต้องพักในเมืองสักคืนแล้ว แต่เมืองนี้ไม่ต้อนรับคนนอก พรุ่งนี้เช้าพวกคุณต้องออกไปทันที”
คำพูดของเจ้าของร้านทำให้ทุกคนได้ข้อมูลมาข้อหนึ่ง นั่นคือเมืองทั้งเมืองนี้ยังไม่ใช่จุดหมายของดันเจียน ตอนนี้พวกเขายังไม่ถือว่าเริ่มเกมอย่างเป็นทางการด้วยซ้ำ
“แล้วในเมืองมีโรงแรมหรือโฮมสเตย์อะไรแบบนั้นไหมครับ?” นักเรียนชายถาม