กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พวกแกคุกเข่าลงเองต่างหาก
หลายวันต่อมา หลีหยางอยู่ในบ้านที่ใคร ๆ เรียกว่าบ้านผีสิงได้อย่างสบายใจ ไม่มีเรื่องผิดปกติเกิดขึ้นเลย
มีแค่ครั้งหนึ่งที่เธอกลับบ้านแล้วเจอผู้หญิงวัยกลางคน พอเห็นเธอเดินไปทางอาคาร 9 ผู้หญิงคนนั้นก็ถามด้วยสำเนียงท้องถิ่นจัด ๆ “แม่หนู อยู่ชั้นไหนล่ะ?”
หลีหยางนึกถึงคำพูดของเสี่ยวเฮ่อก่อนหน้านี้ เธอยกมุมปากยิ้มแล้วตอบอย่างสุภาพ “ชั้น 3 ค่ะ”
ว่าแล้วเชียว พอได้ยินว่าเธออยู่ชั้น 3 อาคาร 9 สีหน้าของป้าคนนั้นก็เปลี่ยนไปทันที รีบเข้ามากระชากแขนเสื้อเธอ ทำหน้าราวกับกำลังจะเล่าเรื่องน่ากลัวสุด ๆ
“ไปอยู่ชั้น 3 ได้ยังไงล่ะนั่น? แม่หนู ป้าจะบอกให้นะ ชั้น 3 น่ะเคยมีคนตาย! น่ากลัวมากเลยนะ!”
หลีหยางยังยิ้มให้อย่างสุภาพ “ฉันรู้ค่ะ แต่ฉันไม่กลัว”