เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว กินข้าวก่อนเถอะ
เสี่ยวเฮ่อพาหลีหยางเดินผ่านหมู่บ้านจัดสรรไปเรื่อย ๆ พลางมองเลขยูนิตหน้าตึกแต่ละหลัง จนสุดท้ายก็หยุดอยู่ที่ยูนิต 9
“ห้องที่คุณจะเช่าอยู่ชั้น 3 ชั้นไม่สูง เดินขึ้นลงก็สะดวก แสงก็เข้าดี สิ่งอำนวยความสะดวกในหมู่บ้านก็ครบครัน”
หลีหยางพยักหน้า ที่นี่ถือเป็นหมู่บ้านระดับหรูแล้ว คนส่วนใหญ่ซื้อบ้านอยู่เอง มีผู้เช่าไม่กี่คน
เธอเคยดูห้องอื่นที่ปล่อยเช่าในหมู่บ้านนี้มาแล้ว ค่าเช่าเดือนละ 4,000-5,000 แต่ห้องตรงหน้ากลับเช่าแค่เดือนละ 500
“เสี่ยวเฮ่อ ห้องนี้ค่าเช่าถูกขนาดนี้ เคยมีคนตายหรือเปล่า?” หลีหยางมองเสี่ยวเฮ่อด้วยความอยากรู้ แววตาสำรวจพาดผ่านไปชั่วพริบตา แต่ไม่ชัดเจนนัก “เคยเกิดคดีฆาตกรรมหรืออะไรทำนองนั้นไหม?”
พอได้ยินแบบนั้น เสี่ยวเฮ่อก็ชะงักไปครู่ สีหน้าเต็มไปด้วยความลำบากใจและลังเล