กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ซูอวิ๋นอันเริ่มเล่าความทรงจำของตัวเองให้เสิ่นฮุ่ยฟัง เขาเริ่มจากตอนจบก่อน “วันนั้นเธอบอกให้ผมไป ผมก็รู้ว่าเธอไม่ต้องการผมแล้ว คิดไปคิดมาก็หาที่มีชีวิตต่อไปไม่เจอ พอดีมีปืนอยู่ในมือ...”
“หยุด” เสิ่นฮุ่ยสีหน้าจริงจังเรียกให้หยุด “เรื่องโง่ ๆ ที่คุณทำ ฉันไม่ค่อยอยากฟัง เล่าเรื่องเสิ่นเยวี่ยกับฉันสิค่ะ”
ซูอวิ๋นอันที่ความอยากระบายเพิ่งเอ่อขึ้นมา: ...
น่าสงสาร อ่อนแอ แถมหมดหนทาง ยังไม่กล้าขัดขืนอีก
เขาทำได้เพียงเก็บความอยากระบายที่เต็มไปด้วยความน้อยใจลงชั่วคราว แล้วเริ่มยอมจำนนเป็นคนถูกใช้
เขาจะมีทางเลือกอะไร ในเมื่อถ้าไม่ใช่เพราะเสิ่นฮุ่ย ตอนนี้เขาคงยังติดอยู่ในความทรงจำ