กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนซือเฉิงโย่วได้ยินคำนี้ครั้งแรก เขายังไม่ทันเข้าใจอะไร จนกระทั่งรู้ว่าทังอวี้กำลังพูดถึงตัวเอง ชั่วขณะหนึ่งความรู้สึกก็ซับซ้อน
การถูกศัตรูหัวใจชมว่าดูแลเอาใจใส่ไม่ใช่เรื่องดีเลย ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือเขาสัมผัสได้ว่าศัตรูหัวใจกำลังชื่นชมเขาอย่างจริงจัง
“......ขอบคุณครับ”
โชคดีที่เสิ่นเยวี่ยกลืนอาหารในปากหมดแล้วเสริมขึ้นประโยคหนึ่ง “ฉันชอบเขาแบบนี้แหละค่ะ”
พอได้ยินประโยคนี้ ซือเฉิงโย่วก็เปลี่ยนจากชายผู้โตเต็มวัย สุขุม และน่าเกรงขาม กลับกลายเป็นสุนัขตัวใหญ่อีกครั้ง ต่อหน้าทังอวี้เขากับเสิ่นเยวี่ยแนบชิดกัน
เสิ่นเยวี่ยทำท่ารังเกียจไปพร้อมกัน แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ผลักเขาออก