กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
เสิ่นเยวี่ยได้ยินคำนี้สีหน้าไม่เปลี่ยนเลย ปฏิเสธตรง ๆ “มีอะไรก็พูดตอนนี้ได้ ฉันไม่สะดวกออกไปกินข้าวกับนายตามลำพัง”
ทังอวี้ไม่ยอมปล่อย ลุกขึ้นยืนด้วย เดินไปหาเสิ่นเยวี่ย ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ “ทำไมถึงไม่สะดวกครับ ผมจะไม่ทำอะไร ผมถูกคุณพากลับมาหลายปีแล้ว แค่อยากขอบคุณที่ตอนนั้นคุณยื่นมือช่วยผม”
เสิ่นเยวี่ยเนียน ๆ หลบออกจากทังอวี้ เผชิญสายตาเขาโดยตรง “ท่าทีแบบนี้นายดูไม่ออกว่าจะขอบคุณเลย”
ทังอวี้ชะงัก ตระหนักว่าตัวเองเผลอมีท่าทีกดดัน ถอยหลังไปหลายก้าว กล่าวขอโทษ “ขอโทษครับ เมื่อกี้ผมควบคุมตัวเองไม่อยู่ไปชั่วขณะ ผมแค่…อยากคุยกับคุณมากเกินไป”