กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
เสิ่นเยวี่ยกุมมือเสิ่นฮุ่ยไว้ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้ว่าเสิ่นเยวี่ยมีแรงมากขนาดนี้ บีบจนมือเธอเจ็บไปหมด
เมื่อครู่มีชั่วพริบตาหนึ่งที่เธอรู้สึกว่าเสิ่นเยวี่ยเหมือนจะมองอะไรออก แต่ตอนนี้พอสัมผัสได้ถึงแรงบีบจากมือเสิ่นเยวี่ย เธอก็คิดเพียงว่าเสิ่นเยวี่ยคงตกใจกลัวซูอวิ๋นอัน
เธอพลิกมือกลับไปกุมมือเสิ่นเยวี่ย “ไม่ต้องกลัว ฉันอยู่นี่ เรากลับกันก่อนเถอะ”
เสิ่นเยวี่ยพยักหน้า ปล่อยให้เสิ่นฮุ่ยจูงเธอไป
เธอตกใจกลัวจริง ๆ กลัวความจริงที่ตัวเองเพิ่งอนุมานได้เมื่อครู่ และกลัวตัวเองด้วย