ตอนที่ 233 อืม

เมื่อสิ้นเสียง เสิ่นเยวี่ยเงยหน้าขึ้นอย่างสงสัย แต่ไม่ได้มองไปทางคุณพ่อตระกูลเสิ่น กลับมองไปที่เสิ่นฮุ่ย

ทั้งที่เธอไม่ได้พูดอะไรเลย แต่เมื่อเสิ่นฮุ่ยถูกสายตาแบบนั้นจับจ้อง หัวใจก็เต้นกระตุกขึ้นมาทันที

ทำไมต้องมองมาด้วยสายตาน่าสงสารแบบนั้น อยากให้ฉันช่วยหรือไง ฉันมีสิทธิ์อะไร

เสิ่นฮุ่ยกัดริมฝีปากล่างเบา ๆ เบือนสายตาหนี แล้วเริ่มกลุ้มใจอยู่ในใจ

ในความคิดของเสิ่นฮุ่ย เธอคิดอยู่นาน แต่ในความเป็นจริงผ่านไปเพียงราวสองวินาทีเท่านั้น

สองวินาทีต่อมา เสิ่นฮุ่ยตอบคำถามของคุณพ่อตระกูลเสิ่น “ไม่มี......รังแกฉัน”

เสิ่นอี้เฉินกำลังสังเกตสีหน้าของเสิ่นฮุ่ยอยู่แล้ว เมื่อได้ยินก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย