ตอนที่ 229 ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไปเถอะ

หลังจากเสิ่นอี้เฉินจากไป พวกเขาหลายคนมองหน้ากันครู่หนึ่ง แต่ไม่นานก็ยอมรับได้

ถึงบัตรจะถูกยึดไป แต่พี่ใหญ่คงไม่ปล่อยให้พวกเขาอดตาย อย่างมากก็แค่ถูกจำกัดบ้างเวลาทำเรื่องอื่น

มีเพียงเสิ่นเยวี่ยที่พบจุดบอด

บัตรของเสิ่นฮุ่ยไม่ถูกยึด

เสิ่นเยวี่ยจึงเข้าไปใกล้เสิ่นฮุ่ย แล้วเอ่ยอย่างมั่นหน้า “เลี้ยงฉันด้วย”

พอคำพูดหลุดออกไป ไม่เพียงเสิ่นฮุ่ยที่มองมาอย่างแปลกใจ แม้แต่พี่น้องคนอื่น ๆ ก็มองมา ไม่รู้ว่าเสิ่นเยวี่ยคิดอะไรขึ้นมาอีก

ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเสิ่นฮุ่ยดีถึงขนาดนั้นแล้วหรือ