ตอนที่ 215 ภาคเรือนจำ (เส้นเรื่องหลัก) 103

ซือเฉิงโย่วไม่รับคำ ไม่มองเสิ่นเยวี่ย เพียงพูดต่อ “แต่ผมไม่รู้ว่าจะใช้สื่อกลางมิติกาลเวลาอย่างไร ผมลองมาหลายวิธี ทั้งหนีทั้งค้นข้อมูลทุกอย่างก็ทำอะไรไม่ได้

สุดท้ายผมตายในวินาทีที่แผ่นดินแตกสลาย

ตอนนั้นในหัวผมไม่คิดอะไรเลย ผมแค่เสียใจ เสียใจที่ตัวเองไม่ได้เติบโตให้แข็งแกร่งพอก่อนที่ทุกอย่างจะเริ่มต้น ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ต้องใช้เวลาสามปีที่ไร้ความสามารถขนาดนั้น”

พอซือเฉิงโย่วพูดถึงตรงนี้ก็หยุดชั่วครู่ แล้วเปลี่ยนน้ำเสียง ยิ้มให้เสิ่นเยวี่ย “คุณคงคิดว่านี่คือเรื่องที่ผมเคยผ่านมา แต่จริง ๆ ไม่ใช่ ผมแค่มีความทรงจำแบบนี้ ในหัวผมมีความทรงจำ 25 ชั้น”