ตอนที่ 132 ซื้อชีวิต

เสิ่นเยวี่ยจ้องมองมาช่านานมาก

เธอคิดว่านี่อาจเป็นโชคชะตา

หากเกิดมาก็ถูกลิขิตให้เจ็บปวด ก็ไม่ควรไขว่คว้าความสุขที่ไม่ใช่ของตน มิฉะนั้น ในยามที่เธอคิดว่าได้เห็นแสงสว่างแล้ว โชคชะตาจะผลักเธอกลับเข้าสู่ความมืดอย่างรุนแรง โดยไม่บอกล่วงหน้าและไม่ปรานี

และเธอไม่มีโอกาสตอบโต้เลยแม้แต่น้อย

เสิ่นเยวี่ยนั่งข้างมาช่า ยื่นมือไปจับมือที่เริ่มเย็นเฉียบของมาช่า แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกเจ็บปวด

ความอึดอัดที่ส่งมาจากกลางอกเหมือนค้อนเหล็กที่กระหน่ำตีทุกชุ่นของกระดูกและเนื้อบนร่างเธออย่างแรง

แต่ที่น่าแปลกคือ แม้จะเป็นเช่นนี้ เสิ่นเยวี่ยก็ไม่รู้สึกอยากร้องไห้

ครั้งก่อนที่เธอร้องไห้ เพราะกลัวว่าจะสูญเสีย

แต่ตอนนี้เธอสูญเสียไปแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องร้องไห้อีก