ตอนที่ 118 เรือนจำ(ย้อนความทรงจำ)7:ชา ๆ

มาช่ามองแววตาสงบนิ่งของเสิ่นเยวี่ย และท่าทางที่ไม่แยแสเสียงกรีดร้องรอบกายแม้แต่น้อย ถึงตอนนี้เธอถึงตระหนักว่าการตัดสินของตัวเองเมื่อครู่ดูเหมือนจะพลาดไป

เสิ่นเยวี่ยเป็นเหมือนเด็กจริง ๆ มีความยืดหยุ่นปรับตัวได้สูงมาก

แต่ความยืดหยุ่นของเด็กมาจากการที่พวกเขาเป็นกระดาษขาวแผ่นหนึ่ง ซึ่งระบายสีอะไรลงไปก็ได้ ส่วนความยืดหยุ่นของเสิ่นเยวี่ยอยู่ที่เธอเป็นเพียงเปลือกกลวงเปล่า

เสิ่นเยวี่ยดูเหมือนจะไม่เหลือแม้แต่อารมณ์โกรธหรือดีใจพื้นฐาน ก็ไม่แปลกที่ถามอะไรก็ตอบหมด

ตอนนี้สิ่งเดียวที่มาช่ามั่นใจได้คือเสิ่นเยวี่ยไม่อยากตาย

หลังจากได้ยินคำตอบของเสิ่นเยวี่ย เธอก็ไม่อธิบายคำถามเมื่อครู่เพิ่มอีก พูดเพียงว่า “งั้นก็ดี”