กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
เสิ่นอี้เฉินนั่งอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ มองภาพเด็กสาวสองคนเปิดใจพูดคุยกันในราตรีสงัดบนแท็บเล็ต ในใจทั้งปลื้มใจและเจ็บปวด
ที่ปลื้มใจคือเสิ่นเยวี่ยพูดสิ่งที่ถูกต้องในเวลาที่เหมาะสมที่สุดจริง ๆ
ที่เจ็บปวดคือเนื้อหาและสีหน้าตอนเสิ่นเยวี่ยพูดออกมา
เขามองออกว่าเสิ่นเยวี่ยกลัวจริง ๆ
ไม่ผิดคาด ต่อให้ช่วงนี้เธอจะทำเป็นไม่แคร์ต่อหน้าเขามากแค่ไหน เรื่องที่โรงเรียนในตอนนั้นก็สร้างบาดแผลที่แก้คืนไม่ได้ให้เสิ่นเยวี่ย
เสิ่นอี้เฉินไม่อาจจินตนาการได้ว่า ถ้าวันนั้นเขาขี้เกียจยุ่งแล้วไม่ไปโรงเรียนกับลุงจาง ถ้าเสิ่นเยวี่ยกลับบ้านไปเฉย ๆ ด้วยนิสัยไม่คิดมากของพ่อแม่ตัวเอง เรื่องนี้จะกลายเป็นอย่างไร
นี่คือน้องสาวของเขา ไม่ว่าเธอจะอ่อนแอแค่ไหนก็เป็นลูกของตระกูลเสิ่น เขาไม่มีทางปล่อยคนพวกนั้นไปเด็ดขาด
“แจ้งลงไปได้ เรื่องที่เคยถูกกดไว้ก่อนหน้านี้ปล่อยออกมาได้แล้ว”
“ครับ ท่านประธานเสิ่น”