ตอนที่ 2 มีเรื่องดีแบบนี้ด้วย

เสิ่นเยวี่ยเตรียมลงจากรถ ขาข้างหนึ่งยื่นออกไปครึ่งหนึ่งแล้ว แต่เธอก็ดึงกลับมา

“ลุงจาง ยังไม่ถึงโรงเรียนเลยค่ะ”

ลุงจางจนใจ “คุณไม่ให้ส่งถึงหน้าโรงเรียนครับ”

เสิ่นเยวี่ยจึงนอนราบบนเบาะหลังไปเลย ราวกับบอกว่าถ้าไม่ส่งฉันถึงหน้าโรงเรียน ฉันก็จะไม่ไปเรียน

ลุงจางปลอบอยู่ครู่หนึ่งก็ปลอบไม่สำเร็จ ได้แต่ขอคำสั่งจากพ่อเสิ่นอีกครั้ง คำตอบที่ได้คือ ร่างกายของเสิ่นเยวี่ยผ่านการตรวจของหมอแล้วไม่มีปัญหา หากเธอดื้อ ก็ให้อุ้มเธอไปส่งที่โรงเรียนแล้วมอบให้ครูเลย

ลุงจางถอนหายใจอีกครั้ง เขารู้สึกว่าวิธีจัดการแบบนี้ไม่ค่อยดี แต่คำสั่งของเถ้าแก่เขาก็ไม่กล้าปฏิเสธ ได้แต่ทำใจเดินไปที่เบาะหลังแล้วโยนเสิ่นเยวี่ยที่นอนแผ่เป็นศพอยู่ขึ้นหลังตัวเอง

ผู้มีพระคุณเรื่องปากท้องยิ่งใหญ่กว่าฟ้า

เยวี่ยเยวี่ยน้อย ลุงขอโทษนะ