0387

⬢⬢⬢

ตอนที่ 387 มากิยอมตัดใจ!

กลับถึงบ้านก็เป็นเวลาสี่ทุ่มกว่าแล้ว พอเข้าประตูมาเหล่าสาว ๆ ก็พุ่งตรงไปที่โซฟาทันที โดยเฉพาะมิยาซาวะ มาคิที่ส่งเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมกับอุ้มเกวี๋ยอวี๋หวานขึ้นมา เริ่มบ่นอุบออถึงตารางเวลาในหนึ่งวันของตัวเองว่าเหน็ดเหนื่อยแค่ไหน

เธอมีความคาดหวังกับเจ้าแมวน้อยไว้สูงมากเสียจริง—ซาวายามะ ชุนเย่คิดในใจว่า อีกฝ่ายฟังไม่รู้เรื่องหรอกมั้งว่าเธอกำลังพึมพำอะไรอยู่ ตั้งแต่เมื่อครู่เกวี๋ยอวี๋หวานก็ดูเหมือนอยากจะพุ่งมาทางฝั่งเขาอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?

เขาก็ไม่ได้ลูบเกวี๋ยอวี๋หวานมาหลายวันแล้วเช่นกัน พอ "เลิกงาน" มาด้วยความเหนื่อยล้าเต็มพิกัดในวันนี้ พอเห็นแมวน้อยน่ารักก็เกิดความรู้สึกอยากเข้าไปฟัดสักสองฟìอดขึ้นมาทันที ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพนักงานออฟฟิศหลายคนถึงชอบแอบเนียนไปคลอเคลียกับแมวอยู่เรื่อย ช่างฮีลใจเสียจริง

"นายจะเลือกจับอย่างอื่นก็ได้นะ"

มิยาซาวะ มานะที่เดินตามเข้ามาทีหลังราวกับจะอ่านความคิดของซาวายามะ ชุนเย่ได้ เธอกล่าวประโยคนี้ขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย แต่เพราะมีสายตาสายตาหลายคู่จ้องมองอยู่ ซาวายามะ ชุนเย่ต่อให้มีใจอยากจะจับก็ทำไม่ได้

"ช่างเถอะ" เขาส่ายหน้า ถอนหายใจแล้วพูดว่า "ยังต้องเคลียร์เสื้อผ้าที่ซื้อกลับมาอีก ขนกลับมาตั้งเยอะขนาดนี้ ไม่รู้ว่าห้องแต่งตัวจะพอวางหรือเปล่า"