กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 142 นี่มันเรียกว่าอะไรนะ?
อวิ๋นเหยามองไปยังทิศทางของยอดเขา พยักหน้าโดยไม่เอ่ยปากพูดอะไร
แต่กลับหลับตาลง จิตตระหนักรู้แผ่กระจายออกไปดั่งเส้นไหมไร้รูป ลัดเลาะผ่านดงไม้ ข้ามผ่านโขดหิน ยืดยาวไปจนถึงยอดเขาตลอดเส้นทาง
ครู่หนึ่งต่อมา นางก็ลืมตาขึ้น สีหน้าดูประหลาดพิกลอยู่บ้าง
ตัวถ่วงทั้งสามเห็นเช่นนั้น ในใจก็กระตุกวูบขึ้นมาคราหนึ่ง
เซียวเฉิงอวี่เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “อาจารย์ มีสิ่งใดไม่ถูกต้องหรือขอรับ?”
มุมปากของอวิ๋นเหยากระตุก สถานการณ์ไม่ถูกต้องเอามาก ๆ จริง ๆ นั่นแหละ
บนเขามีคนอยู่ราวร้อยกว่าคน มาถึงก่อนหน้าพวกเขาก้าวหนึ่ง
ยามนี้กำลังอาศัยความมืด ทั้งเชือดทั้งมัดพวกโจรป่าที่ทำให้แม้แต่ราชสำนักยังต้องปวดหัวกุมขมับเหล่านั้น