กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 138 บางเรื่อง เราต้องคุยกันตามลำพัง
อวิ๋นเหยาลืมตาขึ้น ถอนหายใจออกมายาว ๆ คราหนึ่ง
หลังจากทำทุกอย่างเสร็จสิ้น หน้าผากของนางก็ผุดเม็ดเหงื่อละเอียดออกมา สีหน้าซีดขาวกว่าเมื่อครู่ไปบ้าง ทว่ามุมปากกลับประดับรอยยิ้มบาง ๆ
นางจางคุกเข่าอยู่บนพื้น มองดูอารุ่ยบนเตียงด้วยความกระวนกระวาย ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
ภายในห้องเงียบสงัดเป็นที่สุด มีเพียงเสียงแผ่วเบาของธูปที่เผาไหม้ และเสียงแมลงร้องระงมที่แว่วมาจากนอกหน้าต่างเป็นครั้งคราว
อวิ๋นเหยานั่งลงที่ขอบเตียง ถ่ายทอดพลังวิญญาณเข้าไปในร่างของอารุ่ยอีกคราเพื่อประคองดวงจิตวิญญาณให้มั่นคง
ผ่านไปราวหนึ่งถ้วยชา นางจึงชักมือกลับ เปลือกตาของอารุ่ยขยับไหวติดต่อกันหลายครั้ง จากนั้นค่อย ๆ ลืมขึ้น