กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 127 ข้ามีไม้เด็ดสี่อย่าง
ในขณะที่ฝ่ายหนึ่งกำลังกำชัยชนะไว้ในมือ ส่วนอีกฝ่ายกำลังหวาดกลัวอย่างที่สุด อวิ๋นเหยาก็เดินออกมาจากด้านหลังของมู่ปิ่งเชียน นางตบยันต์ปึกหนาลงบนหน้าอกของเขา
สีหน้าของคนและอสูรเปลี่ยนสลับกันในชั่วพริบตา มู่ปิ่งเชียนกลับมาลำพองใจอีกครั้ง
“เฮ้ย! ไอ้สัตว์เดรัจฉานตัวน้อย รับหมัดของมหาบรรพชนของเจ้าไปซะ”
ในชั่วพริบตาที่ทั้งสองสัมผัสกัน วานรกลืนปฐมที่ยังมึนงงอยู่ก็ถูกแสงสว่างวาบที่ระเบิดออกมาจากร่างของมู่ปิ่งเชียนกระเด็นออกไปทันที
มู่ปิ่งเชียนเท้าสะเอวหัวเราะร่า “ฮ่า ๆ ๆ เทพสงครามมู่ผู้นี้กลับมาแล้ว”
อวิ๋นเหยา: “……”
นางกรอกตาใส่ แล้วหมุนตัวเดินไปมอบอุปกรณ์ให้เซียวเฉิงอวี่และองค์หญิงแปดอย่างเงียบ ๆ