กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 118 แม่นางงดงามใจดี
เซียวเฉิงอวี่กวาดสายตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความกังขา เมื่อเห็นว่าเขาน่าเวทนาถึงเพียงนี้ จึงคิดทบทวนดูอีกครั้งแล้วกลืนถ้อยคำทิ่มแทงใจกลับลงไป
ช่างเถิด คนจนถึงขนาดไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อแป้งแผ่นกิน ก็อย่าได้ไปซ้ำเติมลงบนแผลของเขาเลย
เขาส่ายศีรษะ “เจ้าไปเองเถิด”
มู่ปิ่งเชียนหันไปมององค์หญิงแปดอีกครั้ง
องค์หญิงแปดส่ายศีรษะ “ข้ากลัวว่าในป่าจะมีงู จึงไม่ไป”
จากนั้นจึงปลดกริชที่ข้างเอวส่งให้เขา “นี่ เอาติดตัวไปด้วย”
“ขอบคุณ” มู่ปิ่งเชียนรับกริชมา กล่าวขอบคุณหนึ่งคำแล้วมุดเข้าไปในป่าด้วยความกระตือรือร้น
ทว่าสิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ หลังจากที่เขาเดินจากไป อวิ๋นเหยาก็ปลดปล่อยแรงกดดันออกมาสายหนึ่งอย่างเงียบเชียบ