เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 114 ไม่มีทุกข์ก็ฝืนหาทุกข์
อวิ๋นเหยาไม่รู้ว่าต้องพูดกับผู้คนกี่รอบแล้ว นางจึงเริ่มไม่อยากจะอธิบายอีก ผลลัพธ์คือเซียวเฉิงอวี่ปากไวชิงตอบแทนเสียก่อนว่า:
“สหายเก่าอย่างวานรกลืนปฐมยังจำได้หรือไม่? รอบนี้พวกเราจะไปจัดการมัน ตื่นเต้นหรือไม่ ดีใจหรือไม่?”
เขาจงใจเอ่ยคำว่า “พวกเรา” เพราะต้องการโอ้อวดต่อหน้ามู่ปิ่งเชียน
ดูสิ ยังคงเป็นคุณชายผู้นี้ที่ความสัมพันธ์ดีกับเซียนหญิงใหญ่อวิ๋น นางออกเดินทางไกลยังต้องพาข้าไปด้วย
มู่ปิ่งเชียนพอได้ยินคำว่าวานรกลืนปฐม สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
ไอ้เวรนั่นเกาะอยู่บนหลังเขาสูบปราณชีวิตไปตั้งหลายวัน ทำเอาเขาเกือบตายตั้งแต่อายุยังน้อย ความแค้นนี้เขาจำฝังใจมาตลอด
เขาจึงรีบตบหน้าอกแสดงความจำนงว่า: “ข้าก็ไปด้วย!”
องค์หญิงแปดกะพริบตา แล้วขยับเข้ามาใกล้ด้วยความไม่กลัวเรื่องวุ่นวาย: “ข้าด้วย”