เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 102 เฮ่อหย่วนเจิงกลับจวน นางเฉินป่วยหนัก
เซียวเฉิงอวี่เปิดผ้าบนหน้าออกอย่างแรง ดีดตัวลุกจากเก้าอี้เอนหลังด้วยท่าปลาไนผึ่งผาย ดวงตาเบิกกว้างเป็นประกายกลมโต น้ำเสียงพลันสูงขึ้นไปหลายระดับ
“เซียนหญิงใหญ่อวิ๋น?!”
อวิ๋นเหยายืนอยู่เบื้องหน้าเขา สองมือกอดอก มองเขาด้วยรอยยิ้มตาหยี “โอ้ คุณชายใหญ่เซียว ไม่พบกันไม่กี่วัน ไฉนจึงทรุดโทรมถึงเพียงนี้เล่า? สภาพของเจ้านี่ เตรียมจะออกบวชหรือเตรียมจะขึ้นสวรรค์กันแน่?”
ใบหน้าของเซียวเฉิงอวี่แดงซ่านขึ้นมาทันควัน ทว่าในแววตากลับเป็นประกายวิบวับ เต็มไปด้วยความยินดีระคนประหลาดใจ
ตั้งแต่อวิ๋นเหยาช่วยเขาออกมาจากเงื้อมมือของผีหญิงตนนั้น เขาก็เลื่อมใสอวิ๋นเหยาจนแทบจะกราบกรานแทบเท้า
ก่อนหน้านี้เขารู้สึกว่าอวิ๋นเหยาเจ้าเล่ห์หลอกลวงเกินไป แม้แต่คำว่าแม่นางอวิ๋นก็ยังไม่อยากจะเรียก เอาแต่พูดส่งเดช “เจ้าอย่างนั้น” “ข้าอย่างนี้” แต่พอผ่านเรื่องนี้มา เขาก็เปลี่ยนมาเรียกว่า “เซียนหญิงใหญ่อวิ๋น” โดยตรงทันที