กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 49 เจ้าอยากได้สักใบไหม?
“กลัว?” อวิ๋นเหยาคล้ายได้ยินเรื่องตลกขบขันที่สุดในโลก นางเท้าสะเอวหัวเราะร่า “ท่านเซียนผู้นี้เติบโตมาขนาดนี้ ไม่เคยรู้จักเลยว่าคำว่ากลัวเขียนอย่างไร”
กล่าวจบก็นิ้วไปทางโถงใหญ่ที่วุ่นวาย
โต๊ะเก้าอี้ล้มระเนระนาด กระถางธูปกลิ้งหล่น บนพื้นยังมีคราบเลือดของใครก็ไม่รู้อยู่หลายแห่ง เบาะรองนั่งถูกเหยียบย่ำจนเละเทะ
“หากยังตีกันที่นี่ต่อไป โถงใหญ่นี้คงได้พังยับเยิน”
นางกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “อย่างไรพวกเราก็ควรเหลือหลังคาไว้ให้ตาเฒ่าเทพประจำเมืองบังฝนบ้างไม่ใช่หรือ? เขาเองก็ลำบากนะ”
เทพประจำเมือง: “……”
ข้าต้องขอบคุณเจ้าด้วยหรือไม่เนี่ย?!
จ้าวซื่อขมวดคิ้ว “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”