เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 22 การแต่งงานนี้เอาไว้ไม่ได้!
จนกระทั่งเงาร่างของทุกคนแห่งจวนอันชินหวางลับหายไปจากสายตาของผู้คนโดยสิ้นเชิง ฝูงชนที่มุงดูอยู่รอบด้านจึงได้สติกลับมาในที่สุด ความตระหนกขวัญผวาในแววตาจางหายไป เปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะครึกครื้นที่ระเบิดขึ้นระลอกหนึ่ง
“ดี!”
“แม่นางเก่งกาจจริง ๆ!”
“ตีได้ดี! คนทำชั่วสมควรถูกสั่งสอนเช่นนี้แหละ!”
“ช่างสะใจคนจริง ๆ!”
เมื่อได้ยินเสียงร้องชมเชยของฝูงชน ในใจของอวิ๋นเหยาก็เบิกบานสำราญใจยิ่งนัก
นางยืดหลังตรง จากนั้นจึงยกสองมือขึ้นแล้วกดลงเบา ๆ แสร้งทำเป็นถ่อมตัวกล่าวว่า “ถ่อมตนหน่อย ถ่อมตนหน่อย!”
ฝูงชนก็ไม่รู้เป็นอย่างไร ถึงกับเชื่อฟังคำพูดของนางจริง ๆ รีบสะกดอารมณ์ตื่นเต้นเอาไว้ได้อย่างรวดเร็ว
อวิ๋นเหยาชำเลืองมองเถ้าแก่แผงเกี๊ยวที่กำลังร้องไห้น้ำตานองหน้า กับเจ้าของแผงอีกหลายคนที่ถูกชนแผงคว่ำ นางล้วงถุงเงินใบหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ ซึ่งเป็นถุงเงินที่ล้วงมาจากตัวของจ้าวจิ่งหรานตอนซ้อมเขานั่นเอง