เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 11 ต่อไปข้าคุ้มครองเจ้าเอง
นางเงยหน้ามองไปยังทิศทางของหน้าต่าง แววตาของสวีต้าหยาฉายแววโหยหา จากนั้นจึงกล่าวว่า
“พอดีเลยข้ายังไม่เคยเห็นโลกภายนอกมาก่อน ข้าอยากออกไปดู อยากไปเห็นว่าบุปผาในฤดูวสันต์ภายนอกนั้นงดงามเพียงใด สายลมในฤดูคิมหันต์อ่อนโยนแค่ไหน แสงจันทร์ในฤดูสารทสว่างไสวเพียงใด และหิมะในฤดูเหมันต์บริสุทธิ์หมดจดถึงเพียงไหน”
“หากเจ้าต้องการเช่นนั้น อีกไม่เกินสามเดือนเจ้าก็คงดวงจิตปลิวหายดวงกายแตกซ่านแล้วล่ะนะ นอกจากว่าเจ้าจะยังคงทำร้ายผู้คนต่อไป แล้วอาศัยการดูดกลืนปราณชีวิตของคนเป็นเพื่อประคับประคองดวงวิญญาณเอาไว้”
อวิ๋นเหยาชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาสั่นไหวด้วยกลิ่นอายอันตราย นางทำท่าปาดคอ “แต่ถ้าเจ้าทำเช่นนั้นจริง ข้าที่เป็นท่านเซียนผู้นี้จะกำจัดเจ้าด้วยมือของข้าเอง”