กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 452 เขาถูกปรักปรำจริง ๆ
“พวกเรา…” เฮ่อเฉวียนแอบคิดในใจว่าตนเองใจร้อนเกินไป กลับลืมเรื่องนี้เสียสนิท
“พวกคุณอยากให้ผมช่วย แล้วผมจะช่วยอะไรได้? ถ้าเป็นเรื่องที่ให้ผมช่วยได้ เช่นนั้นผู้เสียหายก็ต้องเกี่ยวข้องกับผมอย่างไม่ต้องสงสัยใช่ไหม? เป็นลูกชายคนโตของผมใช่ไหม?
พวกคุณไปหาคนบ้านตระกูลหวังพวกนั้น จะมีเรื่องดีอะไรได้?
พวกคุณรังเกียจว่าลูกชายของผมขวางหูขวางตา ก็เลยลงทุนลงแรงพาคนบ้านตระกูลหวังเข้ามาในเมือง
แต่พวกคุณคิดไม่ถึงว่าผมจะไล่เสี่ยวเทียนออกจากบ้านผม ดังนั้นพอผมไล่เสี่ยวเทียนไปแล้ว พวกคุณก็รอให้พวกเขาค่อย ๆ ทำเรื่องเลวร้ายไม่ไหว อยากจะตัดไฟแต่ต้นลมให้จบสิ้นไปในคราวเดียว ใช่หรือไม่?
ขอเพียงลูกชายผมตาย พวกคุณก็หาข้ออ้างพาเฮ่อเทียนกลับมาได้แล้ว