กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 374 เป็นฉันที่ตาบอดเอง
“ชิงเหอ ตอนนี้นายทำงานที่โรงงานราบรื่นดีไหม” เฮ่อจื้อเฟยปั่นจักรยานไปพลาง อดทนต่อลมหนาวที่พัดเข้าปากไปพลาง พยายามชวนลูกชายคุยอย่างยากลำบาก
“ราบรื่นดีมาก” หวังชิงเหอตอบกลับเรียบ ๆ คำเดียว วันที่หนาวเหน็บขนาดนี้ เขาไม่อยากคุยเรื่องไร้สาระพวกนี้เลยสักนิด
เมื่อเห็นว่าลูกชายไม่มีทีท่าจะคุยต่อ เฮ่อจื้อเฟยจึงได้แต่หาเรื่องคุยใหม่อีกครั้ง “งั้นนาย…พวกนายมาเมืองเอกมณฑลก็มีระยะเวลาหนึ่งแล้ว นายกับภรรยาไม่ได้พักที่บ้านพวกเรา นายยังขาดเหลืออะไรอีกไหม ถ้ามีละก็…”