กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 342 คนที่ได้สติ
“แม่รอเดี๋ยวสิ…ผม ผมรู้แล้วจริง ๆ ว่าทำผิดไป ผมรู้ว่าพวกเราทำไม่ถูก แต่ผมก็ทำเพื่อลูกชายนะ ผมเองก็จนปัญญาแล้วจริง ๆ อย่างน้อย…อย่างน้อยแม่ก็สงสารผมบ้างเถอะ
ตอนนี้แม่จะไล่พวกเราออกไป นี่แม่กะจะเอาชีวิตผมชัด ๆ
น้องสาวของผมนั่นน่ะ เธอจะมีปัญญาทำอะไรได้ มีหน้ามาดูแลอะไรแม่ได้ แม่…แม่ไปอย่าฟังพวกคนจากสำนักงานชุมชนพูดจาเหลวไหลเลย แม่ พวกเราคนในครอบครัวเดียวกันปิดประตูคุยกัน มีเรื่องอะไรที่พูดกันดี ๆ ไม่ได้หรือ”
ถึงตอนนี้หยางเสี่ยวตงไม่สนเรื่องหน้าตาอีกต่อไป ได้แต่เอ่ยปากวิงวอนอย่างน่าเวทนา
หญิงชราร้องไห้ตามไปด้วย ทว่าพอหวนนึกถึงยามที่ต้องทนหิวทนหนาว ประกอบกับคำพูดของลูกชายเมื่อครู่นี้ ในใจของเธอก็ไม่อาจรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาได้เลย