บทที่ 50: สำนักศพเปิด ฉางเซิงหวนคืน!

บทที่ 50: สำนักศพเปิด ฉางเซิงหวนคืน!

ภายในห้องสงบ

เปลวไฟจากตะเกียงน้ำมันไหวระริกเบาๆ

ป้ายกระดูกสีดำครึ่งชิ้นวางนิ่งอยู่ในกล่องไม้

ป้ายกระดูกมีขนาดไม่ใหญ่

ใหญ่ประมาณครึ่งฝ่ามือ

ตัวป้ายดำสนิท ขอบราวกับถูกอาวุธคมบางอย่างฟันจนขาด รอยตัดไม่เรียบเสมอกัน

กลิ่นอายเย็นเยือกค่อยๆ แผ่ออกมาจากป้ายกระดูก

แต่ที่น่าแปลกคือ กลิ่นอายนี้ไม่ได้ขุ่นมัวเหมือนไอศพบนร่างผู้บำเพ็ญอธรรมแห่งสำนักศพเขาหยินซาน

กลับให้ความรู้สึกเก่าแก่