บทที่ 214 ผมยอมรับว่าเมื่อกี้พูดเสียงดังไปหน่อย

บทที่ 214 ผมยอมรับว่าเมื่อกี้พูดเสียงดังไปหน่อย

ม่านตาของผู้นำตระกูลเสิ่นหดเกร็งอย่างรุนแรง

ความรู้สึกถึงวิกฤตอันหนักหน่วงพลันแล่นวาบขึ้นมาในใจ และเป็นความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อน

ผู้ปลุกพลังระดับสี่ทั้งสามคนของตระกูลเสิ่นยังไม่ทันได้มีปฏิกิริยาตอบสนอง หรือกระทั่งยังมองไม่ทันเห็นด้วยซ้ำ เจ้าไก่ฟ้าก็หายวับไปจากสายตาของพวกเขาแล้ว

นี่มัน...

เมื่อครู่พวกเขายังคิดอยู่เลยว่าใช้คนถึงสามคนมาจับไก่คงเป็นการเอามีดเชือดโคมาเชือดไก่เกินไป แต่ดูตอนนี้สิ ต่อให้มีพวกเขาสักสิบคนก็คงจับเจ้าไก่ฟ้าตัวนี้ไม่ได้หรอก

หากแบ่งตามระดับพลังของมนุษย์ เจ้าตัวนี้น่าจะมีพลังเทียบเท่ากับผู้ปลุกพลังระดับห้าแล้วกระมัง

พวกเขาอยู่ระดับสี่มานานหลายปี ย่อมรู้แก่ใจดีว่าผู้ปลุกพลังระดับสี่มีฝีมือประมาณไหน