กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 180 ปล่อย มึงปล่อยกูเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย!
สุดท้ายพยัคฆ์ขาวก็แทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ "พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ พวกเรามาคุยเรื่องงานกันก่อนเถอะ เรื่องงานสำคัญกว่านะ อย่ามัวเสียเวลาเลย!"
"เพิ่งจะนึกเรื่องงานออกเรอะ? เรื่องมันเป็นอย่างนี้ มีคนกลุ่มหนึ่งฝีมือไม่เลวเลย คาดว่าคงจะมารังควานพวกเรา!" หลินว่านเจียงเก็บกำปั้นขนาดเท่ากระสอบทรายพลางเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น
"ถ้าใช้แสงสังหารของแกไปจัดการพวกนั้นน่าจะเหมาะที่สุด แถมยังช่วยเพิ่มพลังให้แกได้อีกด้วย!"
พอพยัคฆ์ขาวได้ยินว่ามีเรื่องดีๆ แบบนี้ ดวงตาเสือก็เบิกกว้างขึ้นมาทันที งานนี้ทำง่ายกว่ารับมือเสือตัวเมีย 18 ตัวตั้งเยอะ
พยัคฆ์ขาวมั่นอกมั่นใจเต็มเปี่ยม "ลูกพี่วางใจได้เลย รับรองว่าภารกิจสำเร็จแน่นอน ว่าแต่ลูกพี่ พวกนั้นมีกันกี่คนเหรอ?"