บทที่ 57 เว่ยเหลียงเอ๊ย ต่อไปคงต้องพึ่งนายแล้วล่ะ

บทที่ 57 เว่ยเหลียงเอ๊ย ต่อไปคงต้องพึ่งนายแล้วล่ะ

หลินว่านเจียงไม่ต้องรอให้เฉินอ้าวเทียนพูดซ้ำสอง ก็พุ่งพรวดเข้ามาคว้าสัตว์กลายพันธุ์ทั้งสองตัวไปทันที

คัดลอกสกิล [ควบแน่นเกราะรบ] สำเร็จ! คัดลอกสกิล [ภูมิคุ้มกันพิษ] สำเร็จ!

เฉินอ้าวเทียนเห็นท่าทางของหลินว่านเจียงแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มขำพลางกล่าวว่า

"เฮ้อ! อย่าให้พูดถึงเลย เจ้าสองตัวนี้มันเจาะกำแพงเมืองจนทะลุเลยนะ!"

"ถ้าปล่อยให้พวกมันเจาะต่ออีกสักสองสามที กำแพงเมืองคงเสี่ยงที่จะถล่มลงมาแน่"

"ยังดีที่พอมันโผล่หัวออกมา ฉันก็เหลือบไปเห็นเข้าพอดี เลยจับตัวเอาไว้ได้!"

"ฉันคิดว่ายังไงพวกมันก็ถือเป็นสัตว์กลายพันธุ์ที่ค่อนข้างหายาก ก็เลยไว้ชีวิตพวกมันไว้ นายลองดูสิว่าจะฝึกให้เชื่องได้ไหม!"

ตอนนี้เฉินอ้าวเทียนรู้สึกพึงพอใจในตัวหลินว่านเจียงเป็นอย่างมาก

ถึงขนาดที่ว่าแม้แต่เรื่องสัตว์กลายพันธุ์พรรค์นี้ก็ยังเริ่มคิดเผื่อหลินว่านเจียงแล้ว