บทที่ 23 แถเข้าไป! แถต่อเลย!

บทที่ 23 แถเข้าไป! แถต่อเลย!

หลินว่านเจียงดึงตัวเจ้าอ้วนเทเลพอร์ตมาถึงบ้านของตัวเอง

ในยามคับขัน สถานที่แรกที่คนเรามักนึกถึงก็มักจะเป็นบ้าน

ในเวลานี้เจ้าอ้วนก็ตื่นขึ้นมาด้วยสีหน้างงเป็นไก่ตาแตก

เขา... เขาไม่ได้... เชี่ยเอ๊ย ผีหลอกแล้ว!

เขาจำได้ชัดๆ ว่านอนอยู่บนรถไม่ใช่เหรอ แล้วมาโผล่ที่นี่ได้ยังไง

เขาถึงกับสงสัยว่าตัวเองโดนใครแอบตีหัวจนภาพตัดไปอีกแล้วหรือเปล่า

"เสี่ยวเจียง มาตบหน้าพี่สักฉาดดูทีซิ!" เซียวป๋อมองหลินว่านเจียงด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่

หลินว่านเจียงทำสีหน้าพิลึก นึกไม่ถึงว่าจะมีคำขอประหลาดแบบนี้ด้วย?

ช่างเถอะ ยังไงก็แค่เรื่องเล็กน้อยออกแรงแค่นิดเดียว