เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 200
ตอนที่เสิ่นอวี้หลานรู้จากน้องสาวว่าเฉิงต้าเจี๋ยเสียชีวิตแล้ว เธอเพียงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนลงมือทำงานที่ค้างอยู่ต่อ ตักไส้งาผสมน้ำตาลทรายแดงหนึ่งช้อนใส่ลงในแป้งข้าวเหนียว ห่อให้มิดแล้วปั้นเป็นก้อนกลม จากนั้นจึงใช้ฝ่ามือกดให้แบน
การเคลื่อนไหวของเธอชำนาญและคล่องแคล่ว ราวกับเมื่อครู่เพียงได้ยินน้องสาวเล่าเรื่องทั่วไปในชีวิตประจำวันเท่านั้น ภายในใจไม่ได้รู้สึกหวั่นไหวแม้แต่น้อย
ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก็พูดกับน้องสาวว่า "เดี๋ยวตอนกลับ เอาขนมแป้งไส้งาไปสักหลายชิ้นนะ ไส้งานี่แม่ใช้แรงตำอยู่ตั้งนาน ฉันเติมน้ำตาลทรายแดงลงไปอีกหน่อยด้วย ลองดมดูสิว่าหอมไหม เอาไปให้รุ่ยชิ่งกับอีลี่ลองชิมกัน"
เสิ่นชิงไต้โน้มตัวเข้ามาดมตามคำชวน ก่อนยิ้มแล้วพูดว่า "พอทอดร้อน ๆ แล้วคงหอมกว่านี้อีก" ถึงอย่างนั้นเธอก็อดเหลือบมองพี่สาวไม่ได้ เมื่อเห็นอีกฝ่ายก้มหน้าทำงานในมืออย่างตั้งอกตั้งใจ พยายามรักษาท่าทีสงบนิ่งเอาไว้ ก็รู้สึกปวดใจขึ้นมาเล็กน้อย เธอไม่อยากพูดถึงคนคนนั้นอีก จึงเปลี่ยนไปเล่าเรื่องที่รุ่ยชิ่งจะพยายามหาซื้อผ้าสีแดงผืนหนึ่งให้อ้ายลี่แทน
เสิ่นอวี้หลานกดแป้งข้าวเหนียวก้อนกลมไปพลาง ยิ้มแล้วพูดว่า "ดีสิ ถ้าซื้อได้ ฉันจะฝากหลานสาวของป้าหลี่ที่อยู่ในเขตบ้านพักช่วยตัดเสื้อสวย ๆ ให้อ้ายลี่สักชุด สีแดงเข้ากันกับเข็มกลัดไข่มุกที่เธอให้พอดี เธอกับรุ่ยชิ่งเพิ่งแต่งงานกันได้สิบกว่าปีเท่านั้น เผลอแป๊บเดียวอ้ายลี่ก็โตจนถึงวัยมีครอบครัวแล้ว"