เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 191
เนื่องจากเป็นงานเลี้ยงฉลองการแต่งงานย้อนหลังของเสิ่นอวี้หลานกับเฮ่อจือเจิน เสิ่นอวี้หลานจึงเปลี่ยนมาสวมเสื้อไหมพรมสีครีม ทับด้วยเสื้อโค้ตผ้าวูลสีเทา และสวมรองเท้าหนังแกะสีฟ้าคู่ใหม่
อาจเป็นเพราะกำลังมีเรื่องน่ายินดี อ้ายลี่จึงรู้สึกว่าวันนี้แม่ดูอ่อนวัยลงมาก
เฮ่ออี้เหมียนมาถึงตั้งแต่เช้า พอเห็นเสื้อผ้าของเสิ่นอวี้หลานก็ยังไม่ค่อยพอใจนัก เธอพูดว่า "สมัยนี้อยากซื้อเสื้อโค้ตผ้าวูลสีแดงสักตัวก็ยังหาซื้อไม่ได้เลย"
เฮ่อหวงซื่อยิ้มแล้วพูดว่า "อวี้หลานใส่อะไรก็ดูดีทั้งนั้น" พูดพลางส่งผ้าพันคอผ้าโปร่งสีแดงผืนหนึ่งให้เสิ่นอวี้หลาน "เพิ่มสีสันอีกหน่อย ที่จริงฉันยังมีผ้าเนื้อดีเก็บไว้อยู่บ้าง ทั้งผ้ามัดย้อมและผ้าปักลวดลายแบบโบราณ เพียงแต่คราวนี้ไม่ได้เอามาด้วย ไว้จะตัดเสื้อให้เธอสักสองตัว"
เสิ่นอวี้หลานรีบพูดว่า "แม่คะ ไม่ต้องหรอกค่ะ สมัยนี้แต่งตัวสะดุดตาเกินไปก็ไม่ดี ดูจือเจินสิคะ แม้แต่เสื้อโค้ตผ้าวูลที่ดูดีหน่อยก็ยังไม่ใส่ มีแต่เสื้อผ้าวูลเนื้อหยาบอยู่ไม่กี่ตัว แม่เก็บผ้าพวกนั้นไว้ก่อนเถอะค่ะ ต่อไปค่อยเอาให้เซี่ยนเวยกับเด็ก ๆ ใช้"
เฮ่อหวงซื่อยิ้ม "ได้ งั้นฉันเก็บไว้ก่อน ต่อไปจะตัดเสื้อให้อ้ายลี่กับเซี่ยนเวย" การแต่งงานที่ตกลงกันไว้เมื่อกว่าสามสิบปีก่อน ในที่สุดก็กลายเป็นจริงเสียที หญิงชรามองลูกสะใภ้ตรงหน้าที่ตอนนี้มีริ้วรอยรอบดวงตาแล้ว มองซ้ายมองขวาอย่างไรก็ยังพึงพอใจเหลือเกิน