เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 185
เช้าวันที่สามสิบ เสิ่นอ้ายลี่ตื่นแต่เช้าเพื่อเก็บสัมภาระ ราวแปดโมงเธอเตรียมจะไปร้านอาหารของรัฐที่อยู่ข้าง ๆ เพื่อซื้อซาลาเปาสองลูกกิน แต่คิดไม่ถึงว่าพอลงมาชั้นล่าง ก็เห็นเฉิงเฉียนรออยู่ในห้องโถงแล้ว
เธอยิ้มพลางพูดว่า "สหายเฉิง วันนี้คุณยังอุตส่าห์มาอีกหรือคะ? ฉันไม่ได้มีสัมภาระอะไรมาก ไม่ต้องไปส่งฉันหรอกค่ะ จะได้ไม่เสียเวลาคุณเปล่า ๆ"
เฉิงเฉียนยื่นซาลาเปาสองลูกที่ห่อด้วยกระดาษน้ำมันให้เธอ ก่อนส่งถุงผ้าในมือให้อีกใบ
"ผู้อำนวยการโรงงานของเรากำชับให้ผมเอามาให้สหายเสิ่นโดยเฉพาะครับ"
อ้ายลี่รับถุงมาเปิดดู พบว่าข้างในเป็นเส้นถั่วหนักราวสามชั่ง จึงถามอย่างประหลาดใจ
"สหายเฉิง คุณไปหาของพวกนี้มาจากไหนคะ? เมื่อคืนตอนเราแยกกัน ฟ้าก็มืดแล้วนะ"
เฉิงเฉียนยิ้มตอบว่า "ไม่ใช่ผมหามาหรอกครับ เป็นผู้อำนวยการโรงงานที่เอามาให้ผมแต่เช้า แล้วฝากให้ผมนำมาให้คุณ"
"วันที่พวกเราไปกินข้าวที่บ้านเขา เราไม่ได้เล่าหรือครับว่าตั้งใจจะไปแลกเส้นถั่ว แต่บังเอิญเจอลู่ไป๋ซวงเสียก่อน? เขาคงจำได้ เลยให้ภรรยาช่วยหาคนไปแลกมา"
"สหายเสิ่นเอากลับไปให้ครอบครัวลองชิมดูนะครับ ว่าเส้นถั่วของที่นี่เทียบกับของซีพอเป็นอย่างไร ถ้าชอบ ครั้งหน้าก่อนคุณมา ผมจะไปชนบทแลกเตรียมไว้ให้"