เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 182
อ้ายลี่ยิ้มอย่างสุภาพทันที "สวัสดีค่ะสหายหยาง ไม่ได้พบกันนานเลยนะคะ"
เสิ่นจวิ้นผิงมองหยางฟางหยวนตรงหน้าแล้วแทบกลั้นยิ้มไม่อยู่ เพียงเวลาไม่นาน คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้กลับแตกต่างจากคนเมาที่นอนอยู่บนเตียงเมื่อครู่ราวกับเป็นคนละคน
เขาเปลี่ยนมาสวมชุดจงซานที่ยังใหม่อยู่ราวเจ็ดส่วน ซักลงแป้งจนสะอาดเรียบร้อย รองเท้าผ้าพื้นหนาสีดำไม่มีฝุ่นติดแม้แต่น้อย ในมือยังถือไวน์องุ่นแดงกลิ่นกุหลาบตราหงซิงมาหนึ่งขวด นอกจากรอยคล้ำใต้ดวงตาที่เผยให้เห็นว่าช่วงนี้เขานอนหลับไม่ดีแล้ว เขาก็แทบไม่ต่างจากหยางฟางหยวนหนุ่มผู้สุภาพอ่อนโยนในความทรงจำของเสิ่นอ้ายลี่
เธออดคิดไม่ได้ว่าก่อนหน้านี้พี่ชายพูดเกินจริงไปหรือเปล่า เพราะดูแล้วเขาก็ยังปกติดี
ทันทีที่หยางฟางหยวนเข้ามาในห้อง เขาก็พยักหน้าให้อ้ายลี่พร้อมรอยยิ้ม
"ได้ยินว่าช่วงนี้สหายอ้ายลี่มีเรื่องน่ายินดี ผมเลยตั้งใจเอาไวน์แดงมาหนึ่งขวดเพื่อร่วมแสดงความยินดีด้วย!"
อ้ายลี่ยิ้ม "ขอบคุณค่ะสหายหยาง ฉันยังไม่เคยดื่มไวน์แดงแบบนี้เลย พอดีจะได้ลองชิมดู"
เสิ่นจวิ้นผิงรู้ว่าปกติหยางฟางหยวนดื่มแต่เหล้าขาว ไวน์แดงขวดนี้เห็นได้ชัดว่าเพิ่งไปหามาเป็นพิเศษหลังได้ยินว่าอ้ายลี่มาเยี่ยม เขาจึงยิ้มพูดกับน้องสาว
"เสี่ยวเม่ย เพื่อไม่ให้เสียความตั้งใจของสหายหยาง วันนี้พวกเราดื่มกันอีกสักสองแก้ว"