เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 159
เมื่อหยางตงชิงจากไป อ้ายลี่ก็พูดกับเซี่ยหลินเซินว่า
"พี่คะ อย่าทำให้ตัวเองผิดใจกับคนอื่นเพราะฉันเลย อย่างไรพี่กับอันเส้าหยวนก็เป็นสหายร่วมรบ เคยอยู่ในสนามเพลาะเดียวกัน ถ้าพี่แสดงออกชัดเจนเกินไป ต่อไปคนอื่นจะหาว่าพี่ไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์ระหว่างสหายร่วมรบ"
เซี่ยหลินเซินตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า "เดิมทีฉันก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์สนิทสนมอะไรกับเขาอยู่แล้ว"
ชวีเสี่ยวเจี๋ยช่วยพูดอีกแรงว่า
"ผู้บังคับกองร้อยของเราไม่ชอบสามีภรรยาคู่นี้มาตั้งแต่แรกแล้วครับ การที่เขาไม่ถือสาเรื่องบาดหมางเก่าและช่วยชีวิตอันเส้าหยวนในสนามรบ ก็ถือว่ามีน้ำใจมากพอแล้ว หยางตงชิงมาสองครั้ง เอาแต่พูดขอบคุณ ผมยังไม่เห็นเธอเลี้ยงลูกอมผู้บังคับกองร้อยของเราสักเม็ดเลย"
เขาไม่กล้าพูดออกมาว่าก่อนหน้านี้ ตอนที่สหายเสิ่นยังไม่มา ทุกครั้งที่ถึงเวลาอาหารและเขาเดินผ่านห้องผู้ป่วยของอันเส้าหยวน ก็มักได้กลิ่นซุปกระดูกหมูหรือไม่ก็ซุปไก่
ส่วนหัวหน้าของพวกเขากลับกินอาหารจากโรงอาหารของโรงพยาบาล ซึ่งมองปราดเดียวก็รู้ว่าจืดชืดแทบไม่มีน้ำมัน
เขาเห็นแล้วสงสาร ถึงกับเอาเงินไปให้พ่อครัวของโรงอาหารช่วยตุ๋นซุปกระดูกหมูแยกให้หัวหน้าหนึ่งถ้วย
ถ้าหยางตงชิงรู้สึกขอบคุณจริง ๆ ทั้งสองคนก็พักรักษาตัวอยู่ชั้นเดียวกัน เธอแบ่งซุปมาให้สักถ้วยไม่ได้หรือ?